Σπάσιμο κόκκινων πασχαλινών αυγών
Για αιώνες, το αυγό αποτελεί σύμβολο της αναγέννησης της ζωής, η οποία, κρυμμένη μέσα σε αυτό, αναπτύσσεται αργά.
Τα αυγά βάφονται κόκκινα τη Μεγάλη Πέμπτη ως υπενθύμιση του Μυστικού Δείπνου, όταν ο Χριστός μοιράστηκε ψωμί και κρασί με τους μαθητές του, σύμβολα του σώματος και του αίματός του που πρόσφερε ως θυσία στον Σταυρό για να ελευθερώσει τον κόσμο.
Το κόκκινο χρώμα των αυγών, επομένως, συμβολίζει το αίμα που έχυσε ο Χριστός στον Σταυρό και τα άγια Πάθη Του, τα οποία οι Χριστιανοί θα παρακολουθήσουν στην εκκλησία το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Ωστόσο, συμβολίζει και τη χαρά της Ανάστασης.
Το κόκκινο χρώμα συνδέεται επίσης με μια λαϊκή παράδοση, σύμφωνα με την οποία η Παναγία πήρε ένα καλάθι με αυγά και τα έδωσε στους φρουρούς του Ιησού, παρακαλώντας τους να μην τον βασανίσουν.
Όταν τα δάκρυά της έπεφταν πάνω στα αυγά, αυτά γίνονταν κόκκινα. Οι νοικοκυρές συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αυγό που έβαφαν στο εικονοστάσι του σπιτιού τους. Από το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης και καθ' όλη τη Μεγάλη Παρασκευή, οι νοικοκυρές δεν κάνουν καμία οικιακή εργασία από σεβασμό στο Θείο Πάθος.
Μετά την Ανάσταση, οι Χριστιανοί σπάνε τα αυγά τους μαζί, λέγοντας ο ένας στον άλλον: «Χριστός Ανέστη!», «Πράγματι, Ανέστη!».
Το σπάσιμο των αυγών συμβολίζει τη νίκη της ζωής επί του θανάτου και όποιος σπάει τα αυγά των άλλων θεωρείται ευλογημένος.
Τι λένε οι τοπικοί ειδικοί
Κύρια σημεία της συνέντευξης
«Συμβολισμός του Αυγού: Το αυγό είναι κλειστό, θυμίζοντας έναν τάφο, τον τάφο του Λαζάρου, του Χριστού. Ωστόσο, όταν σπάσει το αυγό, αναδύεται το νεοσσό, μια νέα ζωή, και η φύση μας υπενθυμίζει ότι δεν τελειώνουν όλα στον τάφο. Η θρησκεία μας πιστεύει ότι ο θάνατος είναι μια προσωρινή κατάσταση, είναι ένας ύπνος, γι' αυτό και ονομάζουμε κοιμητήρια, επειδή πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, στην ανάσταση που ξεκινά με την Ανάσταση του Χριστού, η οποία προμηνύεται από την ανάσταση του Λαζάρου το Σάββατο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα. Το πρωί του Σαββάτου του Λαζάρου, κοριτσάκια με καλάθια στολισμένα με αγριολούλουδα πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας τα κάλαντα του Λαζάρου, τα οποία προμήνυαν τη χαρά της Ανάστασης που θα ακολουθούσε. Οι νοικοκυρές συνήθως έδιναν στα κορίτσια αυγά, τα οποία κρατούσαν και έβαφαν κόκκινα τη Μεγάλη Πέμπτη. Το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, σπάμε τα κόκκινα αυγά μαζί, σπάζοντάς τα για να συμβολίσουμε τη συνέχεια της ζωής, τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου, της φθοράς και του κακού, και την παράλληλη νίκη της Ζωής, του καλού και της αλήθειας, με ένα άτομο να λέει, «Χριστός Ανέστη» («Χριστός Ανέστη»).» «Ανέστη») και ο άλλος απαντά «Αληθώς Ανέστη» («Αληθώς Ανέστη»). Ο ήχος του κόκκινου αυγού που σπάει, η επιβεβαίωση του γεγονότος της Ανάστασης με τον χαιρετισμό των πιστών κατά το σπάσιμο των αυγών, και οι ήχοι των πυροτεχνημάτων τονίζουν τη νίκη της Ζωής χάρη στην Ανάσταση του Χριστού».
«Τα αυγά βάφονται κόκκινα λόγω του αίματος του Χριστού. Ωστόσο, βάφονται επίσης κόκκινα επειδή το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς και της ζωής. Την άνοιξη, το κόκκινο υπάρχει στη φύση. βλέπεις παπαρούνες παντού γύρω σου, άρα συμβολίζει και τη χαρά. Υπάρχει επίσης μια λαϊκή παράδοση που λέει ότι όταν η Παναγία ήταν κοντά στον Εσταυρωμένο Υιό της, προσπάθησε να δωροδοκήσει τους φρουρούς με αυγά, και μόλις είδε το Παιδί της να πεθαίνει στον Σταυρό, έκλαψε, και τα αυγά βάφτηκαν αμέσως κόκκινα. Το πρώτο κόκκινο αυγό που βάφει η νοικοκυρά, μαζί με το πρώτο τσουρέκι που φτιάχνει στρογγυλό με έναν σταυρό στη μέση, το τοποθετεί στο εικονοστάσι (βωμό του σπιτιού) τη Μεγάλη Πέμπτη». «Βάφουμε τα αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη. Όλες οι δουλειές του σπιτιού τελειώνουν εκείνη την ημέρα. Τα αυγά έχουν βαφτεί νωρίς, το σπίτι έχει καθαριστεί και έχουν φτιαχτεί τα πασχαλινά κουλουράκια και τα τσουρέκια, γιατί το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης, στην εκκλησία, έχουμε την κορύφωση του Θείου Δράματος με τη Σταύρωση του Χριστού. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο θλιβερή μέρα του χρόνου, επειδή γίνεται η ταφή και η περιφορά του Επιταφίου. Οι νοικοκυρές δεν μαγείρευαν καν. Φανταστείτε ότι η γιαγιά μου είχε βράσει όσπρια από την προηγούμενη μέρα χωρίς λάδι, ίσως λίγο μαρούλι. Δεν μαγείρευε καθόλου τη Μεγάλη Παρασκευή.»
